Budrewicz Wincenty (ur. 1795), filomata. Urodził się w Kiejdanach jako syn Antoniego i Rozalii z Olszewskich. Po ukończeniu szkoły kiejdańskiej wstąpił w r. 1815 na wydział matematyczny Uniwersytetu Wileńskiego, gdzie w r. 1820 uzyskał stopień magistra filozofii; następnie oddawał się prywatnej pracy pedagogicznej. 24 V 1819 przyjęty został do tajnego »Związku Przyjaciół« (mowę powitalną wygłosił wtedy Mickiewicz), wstąpił wówczas również do T-wa Filomatów, po czym był członkiem amarantowego grona Filaretów oraz Filadelfistów Błękitnych. W stosunkach prywatnych do końca życia oryginał, roztargniony, »obojętny na przygody życia«, w pracach związkowych był niezwykle sumienny i koleżeński. Skazany wyrokiem z 14 (26) VIII 1824 na wywiezienie w głąb Rosji, przebywał B-icz równocześnie z Mickiewiczem, Malewskim i Jeżowskim w Moskwie. W r. 1827 przeznaczony początkowo do gimnazjum kostromskiego na nauczyciela łaciny, przeniesiony został wkrótce do Tweru na nauczyciela matematyki i fizyki. Cieszył się niezwykłą sympatią wśród uczniów; w majątku jednego z nich, Eugeniusza Polikarpowa, we wsi Panafidinie (gub. twerskiej) czas dłuższy mieszkał i tamże zmarł ok. r. 1850. Koledzy nazywali B-cza »Budrysem«, Mickiewicz przypisał mu balladę »Trzech Budrysów« oraz poświęcił wzmiankę w »Panu Tadeuszu«, sławiąc wśród znakomitych myśliwych Litwy »Budrewicza, co chodził z niedźwiedziem w zapasy«.

Rkp. Kuratorii wil. nr 238: Muzeum Czart.; Materiały do historii Tow. Filomatów, Kr. 1934, III pass.; Mościcki, Z filareckiego świata, W. 1824, 85, 142, 340; Odyniec, Listy z podróży, W. 1884, II 367; Pamiętnik Tow. Lit. im. A. Mickiewicza, Lw. 1887, I 148, 151–3; Mickiewicz, Dzieła wszystkie, W. 1936, XIII 266; »Russkij Archiw« 1872, s. 1946 sq.

Henryk Mościcki